6 batalion dowodzenia


czcionka mniejsza czcionka normalna czcionka większa
Symbole

EMBLEMAT 6 BATALIONU DOWODZENIA  

Oznaka Rozpoznawcza określa zaszeregowanie żołnierza do określonego rodzaju wojsk, służby czy też jednostki wojskowej. Tradycja noszenia takich oznak jest stosunkowa młoda. Wywodzi się ona z Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, gdzie wprowadzono je na wzór odznak noszonych przez Brytyjczyków. 
Bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej oznaki rozpoznawcze nie były używane. Po raz pierwszy wprowadził je w 6 Pomorskiej Dywizji Powietrzno-Desantowej jej ówczesny Dowódca - gen. dyw. Edwin Rozłubirski (Rozkazem Nr 55 z dnia 11 maja 1963 r.). Odznaki te nie znalazły jednak uznania w oczach przełożonych Generała, wobec czego zaprzestano ich noszenia na początku 1965 roku. Do pomysłu powrócono jednak, w związku z udziałem Dywizji w Ćwiczeniach Układu Warszawskiego p.k. "Burza Październikowa". Projekt odznaki zlecono st. sierż. sztab. Zbigniewowi Ślusarczykowi. Przedstawiony przez niego projekt Dowódca zatwierdził i właśnie z nim 6 PDPD wystąpiła na tych ćwiczeniach, które odbyły się na terenie Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Ministerstwo Obrony Narodowej usankcjonowało tę oznakę Zarządzeniem Nr 15/ MON z dnia 5 maja 1967r. (Dz. Rozk. MON nr 6, poz. 3).
Początkowo symbole oznaki w kolorze białym, umieszczano na podkładce koloru bordo, o średnicy 70 mm. Później wprowadzone inne kolory podkładek dla oznak noszonych na mundurach polowych przez poszczególne Oddziały i pododdziały Dywizji (Dowództwo i Sztab oraz pododdziały dywizyjne - kolor bordo, 5 dam - czarny, 16 bpd - niebieski, 8 bzab - fioletowy, 10 bpd - brązowy, 126 bplot - żółty z czarnym rysunkiem). Ogółem w latach 1967-1986 występowało ok. 20 różnych kolorów podkładek. Zarządzeniem MON z dnia 12 kwietnia 1972 r. Oznaka Rozpoznawcza 6 PDPD, została uznana za oznakę Organizacyjną Wojsk Powietrzno - Desantowych. W 1986 roku zmniejszono jej średnicę do 65 mm oraz zredukowano ilość kolorów. 

 

ZNAK SPADOCHRONOWY

W 1941 r. Naczelny Wódz Wojska Polskiego gen. Władysław Sikorski podjął decyzję o ustanowieniu Znaku Spadochronowego, jako elementu wyróżniającego nowy rodzaj wojsk polskich, podczas tworzenia 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej. Zgodnie z intencją generała znak ten miał być odznaką polskiego spadochroniarza. Projekt graficzny znaku wykonał Marian Walentynowcz, utalentowany rysownik, który był korespondentem wojennym przy 1 Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka.
20 czerwca 1941 r. Naczelny Wódz podpisał rozkaz ustanawiający Znak Spadochronowy:

„Zatwierdzam Znak Spadochronowy w kształcie spadającego do walki orła. Na obczyźnie, gdzie myśli wszystkich Polaków biegną ustawicznie do chwili powrotu – a obraz jego różne w wyobraźni przybiera kształty – ma to sens szczególny. Wojsko Polskie widzi swój powrót w walce, poświęceniu i chwale. Chcemy, by orły naszych sztandarów zwycięsko spadły na wroga, zanim spoczną na swojej oswobodzonej ziemi.”

20 listopada 1944 r., dwa miesiące po operacji „Market Garden” Minister Obrony Narodowej wydał rozkaz zmieniający dotychczasowy wzór bojowego Znaku Spadochronowego dodając pozłacany wieniec laurowy przymocowany do szponów orła. Po wojnie w ludowym Wojsku Polskim, gdy powstała pierwsza jednostka powietrznodesantowo przyjęto odznaki skoczka i instruktora spadochronowego wzorowane na radzieckich (spadochroniarz ze zwykłym orłem nad czaszą oraz orzeł lotniczy z wieńcem i spadochronem). W związku z wysokim poziomem wyszkolenia w wojskach powietrznodesantowych, z inicjatywy Dowódcy 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej gen. dyw. Edwina Rozubirskiego opracowano ostateczny wzór odznaki, który wzorowany był na Bojowym Znaku Spadochronowym z 1944 r. Zmiany były niewielkie w stosunku do pierwowzoru m.in. umieszczono wkładkę wskazującą ilość oddanych skoków lub klasę specjalisty wojskowego dla instruktorów.
W Odznace Skoczka orzeł i wieniec są oksydowane a w Odznace Instruktora zachowano wieniec złocony. Odznaka Skoczka Spadochronowego nie jest numerowana, a uzyskać ją może tylko żołnierz, który odda 5 skoków ze spadochronem. Odznaka Instruktora posiada na wkładce cyfry rzymskie oznaczające rodzaj klasy specjalisty lub literę „M” – oznaczającą klasę mistrzowską. Ostatecznie wprowadzone w 1971 r. „Przepisy Ubiorcze WP” usankcjonowały noszenie Odznaki Skoczka i Instruktora przez żołnierzy Wojska Polskiego.

 

 SZTANDAR 6 BATALIONU DOWODZENIA

Płatem sztandaru z obu stron jest biała tkanina w kształcie kwadratu o wymiarach 75x75 cm, na której znajduje się krzyż kawalerski wykonany z tkaniny czerwonej. Barwy sztandaru są białe i czerwone, ustalone dla barw Rzeczypospolitej Polskiej. Bok sztandaru wszyty jest w białą skórę przymocowaną do drzewca czternastoma gwoździami z białego metalu. Płat, z wyjątkiem boku przytwierdzonego do drzewca, jest obszyty frędzlą złotą. Z obu stron sztandaru po środku krzyża kawalerskiego, w czerwonym kręgu, znajdują się dwie gałązki wawrzynu, ułożone w kształcie wieńca otwartego w górnej części, haftowane złotym szychem. 
Na stronie głównej w środku wieńca umieszczony jest wizerunek orła białego, ustalonego ustawą z dnia 9 lutego 1990 r. o zmianie przepisów o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 10, poz. 60) - z głową zwróconą do drzewca haftowany srebrnym szychem; korona, dziób i szpony orła haftowane są złotym szychem. Pomiędzy ramionami krzyża kawalerskiego, w rogach płatu, są umieszczone wieńce wawrzynu, a w ich polach liczba  „6” będąca numerem 6 batalionu dowodzenia 6 BDSz. Numer i wieńce haftowane są złotym szychem. 
Na stronie odwrotnej, po środku wieńca umieszczony jest w trzech wierszach napis „Bóg Honor Ojczyzna”, haftowany złotym szychem. Pomiędzy ramionami krzyża kawalerskiego, w rogach płata, umieszczone są wieńce wawrzynu, a w ich polach: 
- w prawym górnym wieńcu wawrzynu odwzorowanie odznaki Związku Polskich Spadochroniarzy,
- w prawym dolnym wieńcu wawrzynu odwzorowanie herbu Krakowa,
- w lewym dolnym wieńcu wawrzynu wizerunek odznaki spadochroniarzy,
- w lewym górnym wieńcu wawrzynu oznaka rozpoznawcza Wojsk Powietrznodesantowych.
Symbole te podkreślają związek z miastem, w którym stacjonuje batalion, charakter jednostki i jej przeznaczenie, związek ze środowiskiem spadochroniarskim oraz wyraz wdzięczności za ufundowanie sztandaru przez Związek Polskich Spadochroniarzy.
Głowica sztandaru wykonana zgodnie z wzorem zawartym w ustawie o znakach Sił Zbrojnych z 19.02.1993 r. Na puszce głowicy od strony czołowej umieszczono napis : „bdow” (który stanowi skrót nazwy batalionu),  wykonany posrebrzanymi literami w tym samym odcieniu co głowica sztandaru.   

Wykaz gwoździ honorowych:

1. Przedstawiciel Prezydenta RP - mł. insp. mgr Andrzej Kalika;
2. Przedstawiciel Ministra Obrony Narodowej - Podsekretarz Stanu d/s Społecznych Piotr Urbankowski;
3. Przedstawiciel Dowódcy Wojsk Lądowych - płk. dypl. pilot Wojciech Felisiak;
4. Dowódca 2 Korpusu Zmechanizowanego - gen. dyw. Mieczysław Stachowiak;
5. Wojewoda Małopolski - mgr Jerzy Adamik;
6. Prezes ZPS Oddział II - Kraków - płk dypl. rez. Stanisław Balawender;
7. Rodzice Chrzestni - p. Irena Wicińska; gen. bryg. Bronisław Kwiatkowski; 
8. Dowódca 6 Brygady Desantowo - Szturmowej - płk dypl. Mirosław Knapiński;
9. Dowódca 6 batalionu dowodzenia - ppłk mgr inż. Zbigniew Golara;
10. Przedstawiciel kadry oficerskiej 6 batalionu dowodzenia - por. inż. Andrzej Smoliński;
11. Przedstawiciel korpusu chorążych 6 batalionu dowodzenia - st. chor. sztab. Zdzisław Giełwanowski;
12. Przedstawiciel korpusu podoficerskiego 6 batalionu dowodzenia - sierż. sztab. Andrzej Dziemianowicz;
13. Przedstawiciel zasadniczej służby wojskowej 6 batalionu dowodzenia - st. szer. Piotr Podsiadło.

 

 

 

    
  • BIP
pdf

go-up
Kontakt

6 batalion dowodzenia
Ułanów 43
30-901 Kraków
tel. 261135555
fax. 261135541
6bdowkrakow@ron.mil.pl

    
  • BIP